Het lichaam vergeet niets

We zijn gewend om het leven te begrijpen via ons hoofd.

We analyseren. We verklaren. We proberen ervaringen in woorden te vangen.

Maar het lichaam spreekt een andere taal.

Een taal zonder grammatica. Zonder uitleg.

Alleen sensaties.

Een gespannen buik. Een adem die plotseling oppervlakkig wordt.

Schouders die zich optrekken zonder dat we het merken.

Het lichaam registreert alles.

Niet alleen wat er vandaag gebeurt, maar ook wat jaren geleden is gebeurd.

Herinneringen worden niet alleen opgeslagen als verhalen, maar als spanning, ritme en beweging in het lichaam.

Daarom kan een geur plotseling een herinnering openen. Of kan muziek een emotie losmaken die je niet had verwacht.

Het lichaam heeft een geheugen dat ouder is dan woorden.

In mindfulness leren we opnieuw luisteren naar dat geheugen.

Niet door het te analyseren, maar door het te voelen zonder oordeel.

Dat klinkt eenvoudig. Maar voor veel mensen is het een van de moeilijkste dingen die er is.

Want voelen betekent ook dat we contact maken met alles wat we ooit hebben proberen te vermijden.

Toch ligt daar ook een vorm van vrijheid.

Wanneer we het lichaam weer betrekken in ons bewustzijn, ontstaat er ruimte.

Ruimte om spanning los te laten. Ruimte om emoties te laten bewegen. Ruimte om weer thuis te komen in onszelf.

Misschien is het lichaam daarom geen probleem dat opgelost moet worden.

Misschien is het lichaam juist de plek waar het leven zich opnieuw wil laten voelen.